Vissers in de USA!

Utah: de staat met de vele gezichten

We reden in onze camper door het bergachtige Colorado richting het drogere Utah. Ook tijdens deze reis zagen we ontzettend veel nieuwe dingen, mooie vergezichten, prachtige uitzichten en ook veel vernieuwing, elk half uur bracht ons weer in een nieuwe omgeving met nog meer nieuwe dingen. Dit keer kwamen we steeds meer in het canyonland; rode, afgesleten rotsen, grote dieptes in de grond maar ook enorm veel verschil per stukje: van grijze, ronde heuvels naar diepe, scherpe, oranje canyons. Het was weer eens erg indrukwekkend en toen we op onze camping aan waren gekomen, besloten we naar een van de mooiste geheimen die er zal bestaan, te gaan: een prachtig strandje aan de green river midden tussen de prachtige rode rotsen van het canyonland. Het water was heerlijk afkoelend, eerder hadden we regen gehad, maar nu was er alleen nog maar wat bewolking overgebleven. We bleven echter niet lang bij het riviertje. Toen we uit het water kwamen werden we belaagd door steekvliegen die met hapjes uit onze benen wegvlogen. De wolken werden dikker en zwaarder en een harde wind stak op. Later bleek dat die wind normaal was voor het gebied waar we zaten, de dagen erna kwam dezelfde wind op hetzelfde tijdstip, maar op die eerste dag in Utah wilde ik graag geloven dat we in de voorwind van een orkaan of tornado terecht waren gekomen. In het vliegveld van Denver hadden er bordjes gehangen waar de tornado-schuilplaatsen te vinden waren en dat was voor Abel en mij al genoeg reden om een schuilplaats te zoeken op de camping, gewoon voor het geval dat er een tornado zou komen (je weet maar nooit!). Die schuilplaats werd een grote rioolachtige buis die vlakbij onze camper lag. Toen Abel het rooster voor de buis weghaalde bleek het eigenlijk al zinloos te zijn geweest; de wind ging weer liggen en we gingen een windstille, warme, met muggen gevulde avond tegemoet. De volgende dag werd een indrukwekkende dag die geen van allen snel zou vergeten.Na het ontbijt met de altijd slappe Amerikaanse boterhammen reden we naar het dead horse point, een prachtig uitkijkpunt dat zijn naam te danken had aan de paarden die bijeen werden gedreven en met uitzicht op de lager liggende Colorado river van honger en dorst stierven. Het was een prachtig punt dat veel indrukken met zich meebracht. Om al die indrukken even te laten rusten, gingen we naar het idealistische, streng gelovige filmstadje Moab. We aten daar in de MacDonalds een rijk gevulde hamburger met onze eeuwige Amerikaanse diet coke (refill, refill, refill!) en we maakten ons klaar voor de volgende bezienswaardigheid: The Arches. Van de Arches had ik zo nu en dan al wat foto's gezien en ook was ik het wel eens tegengekomen bij een van de vele Facebook-filmpjes, maar het was niet te vergelijken met hoe het echt was. Het was immens, net zoals de indruk die het op ons allemaal achterliet. Een stuk of wat foto's later vertrokken we weer naar de camping. We hadden nog nooit zo veel mooie dingen gezien op een dag. 
De volgende dag bleven we een dagje op en rondom onze camping. We gingen naar het heerlijke riviertje (dit keer met insectenspray) waar we onze middag goed besteedden. We vonden het allemaal lekker om weer een keer een rustig middagje te hebben, we waren allemaal alleen maar op pad geweest en de volgende dag zouden we weer een stuk naar de volgende camping moeten rijden. 
Dat rijden in een camper is voor de meerijders (Rosa, Abel en ik) veel fijner dan het rijden in een auto; we kunnen lekker relaxen en we schieten op die manier veel op in onze boeken. Voor Johan is het iets minder relaxed, hij is degene die niet aan rust toekomt en die dan ook even zichzelf moet bijtanken naar een lange dag van rijden. Na het lange stuk rijden op de dag na het riviertje kwamen we in de stromende regen en onweer aan in een Canadees ogende omgeving. Op het moment zelf konden we weinig meer doen dan gebruik maken dan de gratis WiFi op de camping, maar later zagen we pas hoe de omgeving eruit zag: veel hout en bomen, grote dennen en ook de winkeltjes schenen ons Canadees toe, ook al was geen van ons in Canada geweest. We waren bij een camping gekomen die vlakbij de Bryce Canyon lag, Ruby's. Het is een plek die in 1916 is opgericht en sindsdien alleen maar is uitgebreid door de groeiende belangstelling voor de Bryce Canyon. Die belangstelling kan ik niemand kwaad nemen, want de dag na aankomst op deze immense camping, vertrokken we 's ochtends vroeg met een nog zware maag van de heerlijke steak in het steakhouse de avond ervoor richting de Bryce Canyon, en wat een plek is het. De uitgestrektheid had niemand ooit gezien en tijdens de wandeling van twee uur keken we onze ogen uit. Zelfs tijdens de wandeling veranderde de omgeving elk half uur van een echte kloof naar losse rotsen naar zachte rode bergen. Terwijl Johan nog een wandeling van een kilometer of vijftien aan het maken was, rustten wij de rest van de dag uit op de camping; een beetje lezen, een beetje WiFi-en, een beetje zwemmen. De avond kwam snel en na een lekker kampvuurtje te hebben gestookt, besloten we allemaal ons bedje in te duiken om de volgende dag richting het Zion national park te gaan...


11 reacties

Ellen schrijft:

wauw....

julia schrijft:

Klinkt allemaal geweldig ! Waar blijven de foto,s ? Jullie zullen toch onderhand wel moe worden van al die indrukken. Hier vandaag 28 gr. De mensen van de zonnepanelen waren aan het werk met een parasol op het dak ! Nog een goede reis verder en laat ons snel meer weten s.v.p. ! xxxxx

Ans schrijft:

Klinkt geweldig! Al heb ik mijn eigen beelden erbij verzonnen, wil dolgraag wat foto's zien! Blijf genieten en broertje, ook een beetje chillen hè? x

Jolanda schrijft:

Is het laatste koffer ook aangekomen?:-) In welke plaats ligt het groene riviertje? Veel plezier nog!

peter schrijft:

Heerlijk om mee te dromen op afstand. Geniet lekker door. X van ons allen!

Geraldine schrijft:

Jeetje, wat een prachtige reis maken jullie. Heerlijk jullie verhalen te kunnen lezen, ga zo door. Juul, heb jij ook al in de camper gereden? Het is nu al een reis om nooit te vergeten.

P schrijft:

Jo!

Jij bent in de States en hier in Europa staat Mollema opeens in de Tour op de 2e plek.

Zondag de Ventoux.

La grande finale.

X. P

Hannah schrijft:

De laatste koffer is helaas nog niet terecht, we hopen dat hij bij ons thuis wordt afgeleverd als hij überhaupt terecht komt... Het stadje van de groene rivier heette, heel toepasselijk, Green River. De foto's doen er heel lang over om te uploaden dus daarom komen de foto's er vaak later op!

julia schrijft:

kijken uit naar nieuwe verhalen van jullie !!!!
Leen klaar voor de 4 daagse. Alles goed hier. Liefs van beiden. xxxxx

(o)pa Visser. schrijft:

Hannah, heb jij er wel eens aan gedacht om journalistiek te studeren?. Je hebt een manier van schrijven die uitnodigt om verder te lezen, althans zo vergaat het mij. Ik kijk nu al uit naar je volgende reportage.
Ik volg jullie op de voet via Google Earth met bijbehorende foto's. Wat is de aarde toch mooi. Laten we er zuinig op zijn voor degenen die na ons komen. Zo dit is het einde van mijn zondagse preek. Veel liefs.

Ans Visser schrijft:

Ha lieve reizigers. Heerlijk om weer van jullie te horen! Danique is vandaag vertrokken op haar zeeklipper avontuur. Met Tara en Floris naar Katwijk aan Zee geweest. Het weer is perfect............ genieten. Hou van jullie! x

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
   Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.

Laatste foto's

Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Het camperavontuur

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: